Dziennik mamuni, odcinek 28,
15 kwietnia, 11:42. Lot do Grecji.
Wspominam, jaka byłaś tuż po urodzeniu... a tu za trzy dni twój ślub.
Nie, tym razem nie będę płakać.
Dobra, kolejny odcinek po lądowaniu. Kocham cię.
- Wzruszające. - Będzie zaskoczona.
Zaczęłam, kiedy powiedziała mi o ślubie, i spodobało mi się.
- Piękny prezent. - Plus solidny czek.
Nie co dzień wydaje się córkę za mąż.
Na szczęście. Małżeństwo to w ogóle głupota.
A jeszcze w wieku 22 lat, z pierwszym lepszym Grekiem...
Ja też młodo wyszłam za mąż.
- Nikos! - Coś nie tak?
- Co to ma być? - Feta.
Nie. To nie jest z owczego mleka, tylko z krowiego.
- Mam przynieść...? - Dziękuję, nie trzeba.
Nie! Proszę nie jeść tego świństwa.
- Gdzie jesteśmy? - Chwileczkę, sprawdzę.
Witamy w Niemczech. Przelecieliśmy przez granicę.
Niesamowity sprzęt.
Zwłaszcza ta wersja. Można dokładnie śledzić lot.
Dziwne. Zmieniliśmy kurs. Kroi się opóźnienie.
Nie myślał pan, żeby zostać pilotem?
Myślałem. Ale musiałbym iść na kurs dla początkujących.
A nie jestem początkujący. I nie bardzo mnie teraz stać,
za 3 dni wydaję za mąż córkę. Moją księżniczkę.
Gratuluję.
A w symulatorze wspaniałe jest to, że można podróżować wszędzie i zawsze.
Marzy mi się na przykład Japonia. Lotnisko, terminal 2A, lot do...
Tokio. 5 lat temu, z córką. Super zakupy.
Saint-Barthelemy, Saint-Tropez...
Saint-Felicien. Byliśmy tego dnia w obłędnej serowni.
Co roku odkrywamy jakiś zakątek Francji, jego kulturę i kuchnię.
Mała Cecile w moim renault 5.
Z nim otworzyłem szkołę jazdy. Teraz mam clio.
Megeve. Jeździmy w lutym, mam tam domek.
W tym roku złamałam sobie nogę.
To narodziny córki.
- A ojciec? - Nie żyje.
- Przykro mi. - Niepotrzebnie.
Nie zawsze pierwsi odchodzą najlepsi.
- Moja córcia po narodzinach. - Śliczna. A co się stało mamusi?
Wypaliłem jej twarz, żeby zdechła.
Ale tylko złamała sobie nogę. Zawsze coś.
Uwaga!
Przepraszam.
To ty? Nie wiedziałam, że tu jesteś.
To ze sztucznymi cyckami wolno latać?
Dostałam dyspensę na ślub. Posadzili cię koło kibla? Adekwatnie.
Bardzo śmieszne. Zostaw mnie w spokoju.
Ładny wisiorek. Od żony? Znów zaszalała w Leclercu?
- To Korsyka? - Przepołowione serce.
A więc druga połówka... Urocze.
- A gdzie ta twoja...? - Sylvie.
Przyleci w dniu ślubu, nie miała ochoty na ciebie patrzeć.
Wujek Roger! To wujek jeszcze żyje?
Alain! Wiem, że to ty!
Cholera! Otwórz te drzwi!
Proszę państwa, na skutek problemów meteorologicznych musimy zawrócić
i wylądować w Monachium.
A nie mówiłem?
Niezwykłe zjawisko na niebie.
Islandzki wulkan, który wyrzuca chmurę pyłu,
sparaliżował ruch na północy Europy.
W ROLACH GŁÓWNYCH
SCENARIUSZ
MUZYKA
REŻYSERIA
UZIEMIENI
Kochanie, nie ma żadnych lotów. Tkwimy tu już parę godzin.
To włącz telewizor. Chyba mają w Grecji telewizję?
Wiesz co, zorganizuję łańcuch z ludzi aż po Islandię i ugasimy wulkan.
Mówię tylko, że nie ma lotów, a pociągi zapchane.
To może być znak. Ślub bez sukni i gości to żaden ślub.
Co "ojciec"? Nie bój się, pewnie jest już w drodze do Paryża.
Wiem: nie macie już samochodów. Ale musi mi pan pomóc.
- Nic nie mogę zrobić. - Chodź, bo autobus odjedzie!
- Ma pan córkę? - Mam. A co?
Moja córcia wychodzi za mąż. Jestem ojcem, jak pan.
- Bardzo pana proszę... - Niech mi pan da samochód!
Nie ma samochodów.
- Alain, chodź! - Dlaczego?!
Płacz, wujku!
Proszę!
Przestańcie!
- Natychmiast proszę przestać! - Samochodzik...
To nasz ostatni wóz. Trzymam go dla VIP-ów. Nikomu ani słowa.
- Ile? - 4 tysiące euro.
Co?!
Gdzie ty idziesz?
Świnia!
Tak, skarbie. Nie martw się, znalazłem samochód.
Tak, mam twoją suknię.
Mama? Wsiadła w autobus do Paryża. Nie można na nią liczyć.
Na szczęście masz tatę. O, idzie wujek z twoimi znajomymi.
Dzień dobry. Zarąbisty wóz.
Za 4 tysiące!
Nie masz mi za co dziękować.
Kto dzwoni? Mama? Nie odbieraj!
Jedziemy. Wsiadajcie, szybko! Pakujcie się do auta!
Jaki autobus? Jestem z ojcem. Tak, mamy suknię i wszystko.
Przywitaj się z córką.
Widzisz? Zadzwonię po drodze. Na razie.
Chcesz tak pogrywać? Przejdzie ci ochota.
Wujku, co ty robisz?
Siedziałem już między wami i miałem za swoje.
Chcę jeszcze pożyć parę lat. Cześć.
- To było dawno i nieprawda! - Bądź ostrożny!
Stacyjka.
Kod.
Regulacja siedzenia.
Kierownica na dziesiątej dziesięć. Lusterko wsteczne, lusterka boczne...
Półautomatyczna skrzynia biegów...
Kierunkowskazy...
Światła, wycieraczki...
Jedynka, dwójka, trójka....
GPS. Grecja, Korfu.
Odmiana od Clio.
Proszę zapiąć pasy. Ty nie musisz.
2132 kilometry.
Zakaz palenia.
Miło, że państwa poznaliśmy.
Cecile pewnie dużo o mnie opowiadała.
- Nawet nie wspomniała. - Dziwne.
O pani też.
- Długo są państwo małżeństwem? - Jesteśmy rozwiedzeni.
- Od zawsze. - Przykro mi.
Nie współczuje się choremu na raka, że mu wycięli guza.
Co twoja córka miałaby o tobie mówić?
Nie zaczynaj.
"Mój tatuś mieszka z moją macochą w obskurnym M-3.
Chodzi w łachmanach, wieczory spędza przed telewizorem
i lubi swoje nędzne życie".
"Moja mamusia ma kupę kasy i ciągle nowych facetów.
Za to nie ma rodziny ani przyjaciół. Jest całkiem sama".
"Mój tatuś jest zabawny.
A najzabawniejsze, że ma szkołę jazdy z jednym samochodem,
bo dwa to już za dużo roboty, a tatuś jest nierobem".
Kiedy do przychodni weterynaryjnej mamy przychodzi klient,
to mama się z nim puszcza, bo jest dziwką.
- Przeproś. - Może nie spałaś z tym od jamnika?
- Nie byliśmy już razem! - Nie mieliśmy rozwodu!
Przeproś, bo stracisz kaucję!
Odłóż to!
Nie wygłupiajcie się.
Przeproś!
Zostańcie. To normalne spotkanie po latach. Wszystko gra.
Już wiem, dlaczego Cecile nigdy o was nie mówi.
Jesteście chorzy!
Wracajcie! Nie zostawiajcie mnie z nią!
Dziennik mamuni, odcinek 29, nadal 15 kwietnia, 16:11.
Jestem w Niemczech, w restauracji,
której specjalnością jest kiełbasa z metra.
Ten wieśniak twój ojciec wziął dwa i pół.
Nie ma lotów.
Muszę jechać, toż to moja córka.
Nie bądź zła.
I tak, jak pomyślę, że nie będzie ciebie i dzieci, to chce mi się płakać.
Valerie? Nie wiem, gdzie jest.
Na siusiu to teraz. Zaraz jedziemy, postoju nie będzie.
Brawo.
Boże, spraw, żeby przy ludziach zaśpiewał to tym łkającym głosem.
Dzięki ci, Boże!
Biedna dziewczyna.
Przepraszam.
Ale postaw się na moim miejscu, nie mogę znieść tej piosenki.
Minęły 22 lata.
Może.
Umówiliśmy się na imię "Elodie", a ty zgłosiłeś "Cecile",
bo po drodze do urzędu usłyszałeś tę piosenkę.
Mam prawo jej nie cierpieć.
Zostawiłaś nas, bo miała nie takie imię?
To nasze wspólne dziecko. Byliśmy za młodzi.
To ty mnie zmusiłeś do wyprowadzki.
Czego ja się dowiaduję!
Nie będziemy o tym dyskutować po raz milion pierwszy.
Coś ci powiem. Wzrusza mnie, że chcesz to zaśpiewać na ślubie.
Ty wzruszona?
Zawrzyjmy na razie rozejm, dla niej.
Dobrze.
- Ja stawiam. - Ja.
- Nie, zostaw. - Nalegam.
Co jest? Dlaczego nie zapala?
Trzeba wstukać kod.
- Żeby zapalił, trzeba wstukać kod. - Co?
Tam jest taki ekranik z cyferkami.
Otwieraj i wracaj na swoje miejsce.
To ochrona przed złodziejami i takimi półmózgami jak ty.
Skończ już, jedziemy.
Chodźmy.
- Pomogę panu. - Nie trzeba.
Ja tu nie nocuję.
Nie nocuję tu.
Weź samochód.
Kod to 25-12. Nie, 08-12.
44-55.
Palce go znają, ale ja nie.
No nie.
Zadowolony, co?
Mnie się tu podoba.
- Śpię na dole. - Pierwsza zajęłam.
- Nie, ja pierwszy zaklepałem. - No cóż...
- Nie śpię na górze. Mamy problem. - Tak, mamy.
- "Bródka". - O nie.
Zawsze tak rozwiązywaliśmy spory.
Ani razu mnie nie rozśmieszyłeś.
Trzymamy się za bródkę.
Kto się pierwszy zaśmieje, dostanie nauczkę.
I łóżko na górze.
Zagadka. Zwierzę z afrykańskiego buszu, cztery litery.
Tygr.
Maska powagi.
Żelazna maska.
Mascarpone.
Jestem chińskim mędrcem.
Dzień dobry, nazywam się Valerie. Jakiś ty piękny...
A ja taka paskudna!
- Nie zaśmiałem się. - Fakt. Wygrałeś, śpię na górze.
No nie!
Co się stało?
Chyba śnił ci się jakiś koszmar.
Nie krępuj się, jedź z Helmutem. Widać znudziły go zwyczajnie ładne.
Zwyczajną to masz ty. Misjonarzyk i jego mamusia. Buzi w czółko i spać.
Na mnie przynajmniej ktoś czeka w domu.
Nie masz wyboru.
Nawet gdybyś chciał, nie mógłbyś zdradzić tej sprzątaczki.
Ona nie jest sprzątaczką, tylko opiekunką.
A ja nie chcę jej zdradzać, bo ją kocham.
Ale gdybym chciał, nie byłoby problemu.
Wszystkie kursantki na mnie lecą. Mogę mieć każdą.
Każdą!
Tamta dziewczyna.
Zdobądź jej numer, to na ślub dotrę sama.
- A suknia? - Będzie twoja.
- Durny pomysł. - Wiedziałam.
- Zrobię to. Ale to bez sensu. - Gdyby ci jednak nie wyszło...
Samochodu ci nie zostawię.
- To będziesz jechał w bagażniku. - Ja w bagażniku?
Dzwoń do Cecile, że się spóźnisz.
Dobra. Dawaj.
Cześć. Jestem Alan.
Co ten palant robi?
- Pomogę ci wyjąć rzeczy z bagażnika. - Mogę zobaczyć karteczkę?
Oddawaj!
Zero-sześć... Francuzka?
Ma podwójne obywatelstwo. Mieszka tu i we Francji.
607222576.
Ktoś dzwoni. Chyba ja.
Nie umiesz nawet wymyślić numeru?
Ten pierwszy mi przyszedł na myśl.
To były żarty. Przecież nie wepchniesz mnie do bagażnika.
Może jednak położyć walizki na tylnym siedzeniu?
- Nie. Skóra się zniszczy. - Jak chcesz!
Dziennik mamuni, odcinek 30.
Pruję w kierunku Korfu.
A kto to? Tata? W bagażniku?
Boi się, że mu ukradną walizeczkę.
Wyłącz to.
I patrz na drogę!
Zjeżdżaj!
Nie słyszałaś nigdy o bezpiecznej odległości?
- Jeździsz jak noga! - Miałam kiepskiego instruktora.
Nie odbieraj. Skup się.
Martine? Nie, nie sprawdzałam poczty.
Jadę z moim byłym mężem. Koszmar.
Uwaga!
Ślepa jesteś?!
Moja komórka!
Masz swoją komórkę!
Valerie!
Trzymaj. Spróbowaliśmy, nie udało się. Każdy w swoją stronę.
Jesteś chory. Powinieneś się leczyć!
Uważaj.
Nie zaczynaj znowu. Przestań mnie bić!
- Nie zaciągnęłaś ręcznego? - Jakiego ręcznego?
Uważaj!
- Zaczekaj! - Zostaw mnie.
Przestań się złościć.
Fakt, to nieadekwatna reakcja.
W końcu przez ciebie tylko odebrali mi prawo jazdy.
I jestem bez pracy, bo bez prawka nie da się być instruktorem!
- Przepraszam. Zadowolony? - Nie ma za co przepraszać.
25 tysięcy długu wobec wypożyczalni to w końcu fart.
Jedyna niedogodność jest taka, że wszystkie moje rzeczy zmiażdżone,
z laptopem włącznie! Ale masz rację, czepiam się.
- Jeśli potrzebujesz pieniędzy... - Ja tylko chcę zdążyć na ślub córki.
Chociaż nie, potrzebuję jednego:
żebyś zdechła.
Masz.
- Nie trzeba. - No weź.
Za godzinę mamy autobus do Grecji. Wsiadamy i ani słowa aż do ślubu.
Dobra.
Została ci chociaż komórka.
- Co? - Przestań!
No co?
Rusz się, odjeżdża!
Była kolejka. Twój bilet. Nie schowałaś bagaży?
Pomogę ci. Wstaw to do bagażnika.
- To jest autobus do Aten. - Wiem.
A bilet do Amsterdamu.
- To bilet do Amsterdamu. - Znaczy, to nie ten autokar.
Bardzo śmieszne. Dawaj właściwy bilet.
Ten jest właściwy.
Przepraszam, muszę ruszać.
Niech pan zaczeka dwie minuty, muszę wymienić bilet.
Zapłacisz mi za to!
- Zaraz wracam. - Dwie minuty.
Proszę jechać. To wariatka, nie znam jej.
- Zabiję cię! - Spoko, następny za 5 dni!
- Świnia! - Wcale nie!
Patrz, oddaję ci rzeczy! Szminka! Przyda się w Amsterdamie.
I portfel!
Moje karty i paszport!
Uściskam od ciebie Cecile!
Świnia!
To tutaj... To tutaj...
Cecile!
Halo!
No nie.
Nie rozłączaj się. Nie rozłączaj.
Nie!
Dokąd?
- Do Grecji. - Francuzka?
- Tak. - Wsiadaj.
- Valerie. - Ezechiel.
- Bardzo dziękuję. - Komu?
Ezechielowi.
Jezusowi Chrystusowi, królowi wszechświata.
Witaj. Jedziemy w pokoju.
JEZU, ZBAW NAS
Wylądowałam w szczerym polu przez tego palanta!
Bez obelg. W domu Pana wszystko jest miłością.
Dzięki temu wulkanowi moja córka będzie miała okazję się przekonać,
kim jest jej ojciec.
"A czwarty wylał swą czaszę na słońce: i dano mu władzę dotknąć ogniem ludzi.
I ludzie zostali dotknięci wielkim upałem,
i bluźnili imieniu Boga, który ma moc nad tymi plagami,
a nie nawrócili się, by oddać Mu chwałę".
Apokalipsa Świętego Jana. Dla ciebie to okazja, dla mnie koniec świata.
Nie pomyślałam.
Kiedy zobaczyłem w telewizji te diabelskie płomienie,
od razu pojąłem, że to znak. I wyprowadziłem Arkę.
- Arkę? - Pięć lat ją budowałem.
Mechanik?
Zasadniczo nie. Przyuczyli mnie w pace.
Długo pan siedział?
- Dwa lata? - Dwadzieścia.
Któregoś wieczora do mnie przyszedł. Z dwunastoma apostołami.
Ciasno nam było w celi, ale obmył moją duszę.
Wymazał obrazy zakrwawionych kobiet, które błagały, żebym je dobił.
Przykazał mi zbudować Arkę i zaprowadzić zbłąkane owieczki do Jeruzalem.
Chciałabym wysiąść.
Centralna blokada drzwi. Zło tu nie wejdzie.
A jeśli wejdzie, mam czym je powitać.
Pij!
Przepraszam. To było niechcący.
Przepraszam.
Cofnąć się!
- Otwórz pan drzwi! - Zwariował pan?
Otwieraj, bo strzelam!
Dokąd?
- Nie wiem, jak panu dziękować. - Ależ!
"Jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce".
- Co to jest? - Spróbuj.
- Tę? - Woda święcona. Drugą.
Hostie. Tutaj akurat chipsy.
I wreszcie...
konfesjonał.
Niesamowite.
Jeśli masz skłonności do mężczyzn, możesz uzyskać rozgrzeszenie.
- Nie mam. - Ani trochę?
- Ani trochę. - Nigdy?
Nie.
Żartowałem!
- To moja obwoźna świątynia. - Świątynia z ABS-em.
Dobre.
Co to?
To na ślub córki. Suknia ślubna jej matki.
- Gdzie ta matka? - Pozbyłem się jej.
To znaczy?
Poćwiartowałeś ją?
Odrąbałeś głowę?
Skąd, to była przenośnia.
Panie Ezechielu, mogę się położyć tam z tyłu?
Oczywiście. Idź do nawy.
Dziękuję.
Co ty tu robisz?
Co ty?! Zostaw mnie!
- Zabiję cię! - Ja ciebie!
Kto tam?
Nie ruszaj się!
Co ty robisz?
Jak ci odetnę łeb, przestaniesz kłapać dziobem.
Jezu?
Wiedziałem! Szatan! Belzebub!
- Spokojnie. - Nie ruszaj się!
To tylko sprzeczka zakochanych.
To wy się kochacie? Wyznaj jej miłość.
- Oj, nie. - Wyznaj!
- Kocham cię. - To miło.
Z uczuciem!
Valerie, kocham cię od zawsze.
Nigdy nikogo tak nie kochałem.
Piękne.
Mamo, ty też wyznaj tatusiowi.
Porzuciłaś nas! Skrzywdziłaś!
Zrób to!
Nie pyskuj matce! Natychmiast odłóż tę zabawkę!
- I posprzątaj ten bajzel! - Tak, mamo.
- Szybciej, do cholery! - Bluźnisz!
Bez "do cholery"!
Wstawaj!
- Szybciej! - Zaczekaj!
Chodź, znalazłam hotel.
Stój prosto.
- Coś mu jest? - Nie. Upił się na weselu.
- Świeżo po ślubie? - Tak.
Jeszcze mam na sobie suknię. Dostaniemy pokój? Noc poślubna.
- Naprawdę? - Tak.
Poproszę kartę kredytową.
Moje karty.
- Karty. - Straciłem wszystko w autobusie.
- Niestety, nie mamy karty. - To nie ma pokoju.
Proszę. Jutro zadzwonię do banku.
Chwileczkę.
I zegarek.
Pan chyba żartuje! Miałabym za niego 12 takich nor!
- Co on mówi? - Żąda mojego zegarka.
Daj mu.
Nie ma zegarka, nie ma pokoju.
- Pan weźmie to. Czyste złoto. - Nie, mój wisiorek...
Klucz do pokoju.
506.
Piąte piętro.
Wytrzymaj, już blisko.
Winda zepsuta.
- Ja umieram... - Jaki delikatny!
To tylko malutka strzałka.
Trzeba było pozwolić, żebyś dostała w łeb.
Mam ci podziękować? Dziękuję, bohaterze.
Niemiła jesteś.
- Nie wejdę już po schodach... - Jesteśmy w korytarzu.
Cholera.
Dawaj!
Czekaj chwilę.
Czuję, że odchodzę.
To koniec. Ja cierpię. Zrób mi zastrzyk.
Przestań.
Zostaw mnie.
- Dobra. Cześć. - Nie! Co ty robisz?
Dziennik mamuni, odcinek...
Nieważne.
Po trochu się przemieszczamy. Jesteśmy...
gdzieś w Słowenii. Mam nadzieję, że dotrzemy na miejsce.
Zaczynam się przyzwyczajać.
Czekaj, czekaj! Na pewno wiesz, co robisz?
Nie na pewno.
- Ciężka jesteś. - Spokojnie, płytko się wbiła.
- Będzie bolało? - Jaki wrażliwy!
Zejdź!
- Zobaczysz, jaki wrażliwy. - Co ty robisz?
Przepraszam.
Nie wiem, co mnie...
Kochanie, zadzwoń. Wznowili loty.
Martine, to ja.
W moim gabinecie, druga szuflada, znajdziesz służbową kartę.
Zarezerwuj mi lot z Lublany do Aten. Najbliższy. Dla jednej osoby.
Dziękuję. Do widzenia.
Gdzie ten młody z długimi włosami?
Nie ma go. Śpi.
- I co z tego? Ma mój wisiorek. - Ja nic nie wiem.
Chwileczkę.
Działa?
Valerie, wznowili loty. Widziałaś?
Cholera! Ja ją zabiję!
Co ty wyprawiasz?
Myślałem, że wyjechałaś.
Moja komórka... Dlaczego ją wzięłaś?
- Co "ciii"? - Chodź.
- Dzwoniłaś do Francji! - Przymknij się!
Cicho!
Miałem wyczerpany abonament!
Co ty robisz?
- Teraz! - Co "teraz"?
- Szybciej! - Co "szybciej"?
Co ty wyprawiasz?
Zdajesz sobie sprawę z tego, co robimy?
Nie bój się, ja go ukradłam. Jakby co, powiesz, że cię porwałam.
Nic nie ryzykujesz, jak zwykle.
Dokąd jedziemy?
Na lotnisko. Za 45 minut masz samolot do Aten.
Ty nie lecisz?
Lecę, jak mi oddasz paszport, który zostawiłeś w autokarze.
- Będę się odzywał. - Nie trzeba.
Przekaż to Cecile.
- A ty co zrobisz? - Poradzę sobie.
- Co do wczoraj... - Idź, bo się spóźnisz.
Jestem Francuzką.
- Pracuje pani tutaj? - Nie, podróżuję.
- Czyj samochód? - A, samochód!
To pani wóz?
- Ma pani te dokumenty czy nie? - Spokojnie, mam.
Proszę posłuchać... To nie jest mój samochód. Dogadamy się.
To bardzo drogi zegarek. Dam go panu, jeśli mnie pan puści.
Następny!
Proszę pana!
- Jestem Francuzką, rozumiesz?! - Cicho. Do wozu.
- Co ty wyprawiasz? - Ratuję ci życie!
- Kradnąc radiowóz? - Jęczałaś, że nie ryzykuję, to masz!
Cholera.
Co teraz?
- Nie masz żadnego planu? - To jest mój plan.
- Kretyn! - Mogłabyś mi raz podziękować!
Dziękuję, że ukradłeś radiowóz, żeby przejechać parę metrów.
Cholera!
Dokąd teraz?
Tam.
- Chodź. - Ani mi się śni.
Poradzę sobie.
Ja nie wsiadam!
Mam zaliczone 120 godzin lotu tą maszyną!
Dobra, potrafisz ryzykować. Ale już stop.
Przeleciałem nią nad Wielkim Kanionem i nad kilometrami tundry.
- Lądowałem nawet na Chińskim Murze. - W komputerze, w swoim nędznym M-3!
Włącznik główny, alternator...
Startuj.
Strzelają do nas!
Gdzie jest pas?
O cholera.
- Startuj! - Za 300 metrów!
Nie dolecimy.
Szybciej!
- To nie jest tak jak w komputerze! - Dasz radę.
Wywieziesz nas z tego zadupia!
O kurwa!
- Grecja to w którą stronę? - Nie wiem!
- W prawo czy w lewo? - W lewo.
Czyli w prawo.
- Panie dowódco, gdzie jesteśmy? - "Panie kapitanie".
Aktualnie znajdujemy się nad Chorwacją, na wysokości 12 tysięcy stóp.
Przy założonej prędkości do wybrzeży Grecji dotrzemy za 3 godziny.
Będziemy lecieć nad Serbią, Czarnogórą, a następnie Albanią.
Nudny jesteś.
- Co robisz? - Mamy 3 godziny. Śpię.
- Co? - Nic. Śpisz, czyli mi ufasz.
Niemożliwe!
Dlaczego mi to robisz?
- Dolecieliśmy? - Nie.
- Jakiś problem? - Paliwo się skończyło?
I dopiero zauważyłeś?
- Co teraz? - Nie wiem.
W komputerze nie było takich problemów.
- Natychmiast ląduj! - Gdzie? Zobacz!
- Co robisz? - Dzwonię przed śmiercią do Cecile.
Przecież wyląduję.
Moje serce.
- Wszystko w porządku? - Tak. Jestem z tatą.
- Cześć, laleczko. - Dotarliście?
Niezupełnie.
Chcemy powiedzieć, że cię kochamy.
Bardzo kochamy. I cieszymy się ze ślubu.
- Ale może nas na nim nie być. - Trudno.
Myślałam, że choć raz coś dla mnie zrobicie.
Wsadźcie sobie taką miłość.
I proszę.
- Mówiłem, że dam radę. - Fakt.
Nie poznaję Cecile, to nie moja córka.
A jednak.
Co ty możesz wiedzieć? Nie znasz jej.
Nie zaczynaj.
- Co pija na śniadanie? - Słucham?
Kakao, 3 łyżeczki. Z dwiema bez smaku, cztery za słodkie.
Kto w czwartej klasie uczył ją francuskiego?
Przestań.
Pani Potier. Nie mogła jej oblać.
- Hasło do Facebooka? - Znasz jej hasło?!
Cesoul89. Potem zmieniła.
- Ulubiona postać z "Przyjaciół"? - Chandler.
Phoebe.
Pierwszy chłopak, przez którego płakała?
Czekaj...
- Pierwszy chłopak? - Moment!
Gregoire Billot.
- Nie wiedziałaś. - Wiedziałam.
- Nie. - Tak!
Nie!
- Rozumiem. Byłam złą matką. - Gorzej: nieobecną.
Codziennie tego żałuję. I to widzę.
W życiu dziewczyny czasem nie ma miejsca dla ojca.
Czasem nie chce mówić o chłopaku, czasem chce popłakać sama w pokoju.
Nie ma ochoty na twoje rady ani kazania.
Zadusiłeś ją, jak wszystkich. Dlatego od ciebie odchodzą.
Teraz rozumiesz?
Pięknie, co?
Mam dość. W życiu tam nie dotrzemy.
Odpocznę chwilkę.
Co, za trudny tekst?
Ja idę.
Przepraszam. Zaczekaj dwie minuty!
Dwie minuty i idziemy.
- Dziwny ten Rumun. - Jesteśmy w Albanii.
Co za różnica.
Za to ona ładniutka.
- Panienka ze stodoły za 5 euro. - Tu nie ma stodoły.
Mówi po francusku!
- Zna pani francuski? - Trochę.
Zrozumiała!
- Zgubiliście się? - Jedziemy do Grecji, na Korfu.
- Tata was jutro podrzuci. - Dziękuję! Świetnie.
- A nie dałoby się dzisiaj? - Nie. Wieczorem mamy święto.
- Co świętujecie? - Wiosnę. Zwierzęta, drzewa, kwiaty...
- A ten orzeł? - To symbol Albanii. Jak u was kogut.
- Orzeł ma więcej klasy. - Jest dla nas bardzo ważny.
Chroni nas. Święte zwierzę.
- Francuzka? - Tak.
"La vie en rose".
Ja Osman. Jak masz na imię?
- Tak: "Wal się". - "Walsie"?
"Wal się".
- Ładne imię. - Bardzo ładne.
- Nie przeszkadzam? - Bardzo śmieszne.
- Mogę sobie iść. - Zostań.
Przystojny.
- Za małżeństwo Cecile. - I za zmarnowane lata.
Potrzeba by sporo wódki.
- Co to? - Lepiej nie wiedzieć.
Jak do tego doszło?
Najpierw był wulkan, potem zniszczyłaś samochód...
Poważnie pytam. Dlaczego aż tak się znienawidziliśmy?
Nie wiem.
Mogliśmy się po prostu rozwieść i ignorować.
Widać nie potrafimy.
Wiesz, że to nasze pierwsze wspólne wakacje?
A więc za podróż poślubną!
Już zapomniałem, jak pohukujesz, kiedy się kochasz.
Ja też.
- Tradycja. - Nie chcę, nie lubię broni.
Cholera jasna!
Valerie, zrób coś.
On nie żyje.
Dziękuję. I przepraszam.
No i jesteśmy w Grecji. Jednak dotrzemy na twój ślub.
Wspaniale, co?
Dopłynęliśmy?
Dlaczego on nie odpowiada?
Czasem człowiek mówi rzeczy, których wcale nie myśli.
Wiem, że jesteś dobrym ojcem.
To zrozumiałe, że Cecile wolała mieszkać z tobą.
- Dziękuję. - To wszystko?
Ja się wywnętrzam, a ty tylko "dziękuję"?
- Bardzo dziękuję. - Idiota!
- Cofam to, co powiedziałam. - Za późno.
Naprawdę przepraszam za tego orła.
Ręce do góry!
Policja! To jest terytorium Grecji!
Jesteście aresztowani!
- Co ty tam z nią robisz? - Nie w tym problem.
- Okłamałeś mnie. - Tak. Przepraszam.
Nawrzucasz mi, jak dojadę. Przekaż, żeby na nas zaczekali.
Już jesteśmy na Korfu.
Wzięli nas za nielegalnych imigrantów, zaraz to wyjaśnimy.
Co to za historia?
Zrobię, co mogę.
Długo jeszcze będzie nam zatruwać życie?
- Kocham cię, pa. - Ja ciebie też.
- W porządku? - Super.
- Sprawdziliśmy, jesteście Francuzami. - Możecie nam zdjąć kajdanki?
I przygotować samochód, spieszy nam się.
Idźcie.
- To wy, prawda? - Bardzo podobni, ale...
Nie my.
Wypadek drogowy w Austrii.
Kradzież furgonetki i samolotu.
Próba ucieczki.
I złamanie przepisów ochrony gatunkowej w Albanii.
To wszystko w ciągu trzech dni. Gratuluję.
Chcemy tylko dotrzeć na ślub córki.
To będzie trudne.
Płacz.
Piękny pies. Mieszaniec Jack Russell terriera?
- Dziękuję. - Wymiotuje ostatnio?
Słucham?
- To nie jest dobry moment. - Proszę spytać.
Jest przygnębiony, nie chce jeść, pić, chudnie?
- Tak. - Jestem weterynarzem.
Pies cierpi na chorobę Addisona - niedoczynność kory nadnerczy.
Bez leczenia zdechnie.
- Wyleczy go pani? - To będzie trudne.
Dziękuję.
Idź.
- Co ci się stało? - Potem ci opowiem.
Cieszę się, że żyjesz.
Wszystko poszło dobrze. Bardzo dobrze.
- Nie możesz być w takim stroju. - Potem się przebiorę.
- Sporo wysiłku was to kosztowało. - Mama i ja jesteśmy uparci.
Co?
"Mama i ja"? Nie przywykłam, żebyś tak mówił.
Ja też nie. "Mama i ja" bardzo się kochaliśmy, kiedy się urodziłaś.
Krótko, ale mocno.
Nie bierz z nas przykładu.
Ciesz się życiem.
Przyzwoicie wygląda ten twój Stavros.
- Co? - Nic.
Jeśli się rozwiedziesz, będę przy tobie.
Tato! To mój ślub!
Słabo go znasz. Któremu prawu podlegacie?
Przepraszam. Pięknie razem wyglądacie. Spędzicie razem życie.
Urocza para.
Przepraszam za wszystko.
Za nocne telefony, za obelgi, za sprawę w sądzie...
I za przebite opony.
- Skończyłaś? - Tak.
- To spadaj. - Niezbyt to miłe.
Znikaj.
Kretynka.
A, i jeszcze spałam z twoim facetem. Przepraszam.
- Podoba ci się? - Wyglądasz cudownie.
Inna suknia, ale jeszcze ładniej ci w niej.
- Tak się cieszę. - Naprawdę?
Naprawdę.
I nie przeszkadza ci, że młodo wychodzę za mąż?
Nie.
- A że za Greka? - Przestań.
Bo zapomnę. Prezent dla ciebie. Potem sobie spokojnie obejrzysz.
- W komplecie jest czek. - Dziękuję.
Kochanie, ta piosenka jest dla ciebie.
Przepraszam.
- Patrz, nasi greccy przyjaciele. - Prawie zapomniałam.
- Co tu robi policja? - To nic poważnego. Zaraz wracam.
- Trochę się spieszyliśmy i... - Co to ma znaczyć?
Zdaje się, że spędzimy trochę czasu w Grecji.
- Poważnie? - Tak.
Muszę iść.
Pa.
- Coś ty nagadała Sylvie? - O czym ty mówisz?
Powiedziałaś jej o tej nocy w Słowenii?
- Nie! - Powiedziałaś. - Nieprawda!
- Powiedziałaś czy nie? - Nie!
Na pewno?
- Za kogo ty mnie masz? - Za ciebie!
Dziennik mamuni, odcinek 28,
15 kwietnia, 11:42. Lot do Grecji.
Wspominam, jaka byłaś tuż po urodzeniu...
a tu za trzy dni twój ślub.
Nie, tym razem nie będę płakać.
Moja sówka!